داشتم دفترچم رو ورق می زدم که به این خاطره  که بهار امسال نوشته بودمش برخوردم:

        الآن صبح جمعه ست و من هنزفیری تو گوشمه و دارم آهنگ  Emotinal winter رو گوش می دم، روی صندلی اتوبوس نشستم کنار مادرم که خوابیده و ماشین داره به سرعت از کنار تپه های خردلی رنگ می گذره داریم با گروه عکاسی انجمن عکس پدر می ریم کاشان... به فکرم رسید که اگه این تپه ها آدم بودن چشم های ریز و پف کرده ای مثل آدم های عصبی داشتن.دارم بچه های گروه رو بی صدا ردیابی می کنم.دارن  با هم بحث می کنن، گاهی اوقات که به این سمت نگاه کنن انگار که دارن آهنگ تو گوشمو زمزمه می کنن. بچه ی قرمز پوش صندلی جلویی از بین دو صندلی به من نگاه می کنه و چیزی می گه... انگار یه تیکه از آهنگ رو برام خوند:Wasted moments won’t return  و یا شخص روبروم احساس می کنم که داره با ریتم آهنگ دستشو تکون می ده و حرکات بدنش و سرش با آهنگم هماهنگه. خیلی جالبه اینطوری اونا در مورد چیزی که من دوست دارم صحبت می کنن، ریتم می گیرن با ریتم من و هیچ بعید نیست که یهو پاشن و از زیر صندلی گیتار الکتریک رو بکشن بیرون و شروع کنن به نواختن!!!!   تو حال خوش خودم بودم که ماما یهو هنزفیری رو از گوشم برداشت و چیزی گفت ... اما من مبهوت اطرافم بودم هیچ کدوم از خیالاتم درست نبودن... اونا داشتن در مورد هنر بحث می کردن و بچه داشت شعری می خوند برای خودش و زیر صندلی ها گیتار الکتریکی  دیده نمی شد. چه وهمی!!! آیا اینطور نیست که همه چیز با موسیقی جون می گیره؟ اما من از خود بی خود می شم.

پ.ن: - تو همیشه گریه کرده ای... من را چه به دلخوشی، نه؟ دردت را بگو، چرا فحش می دهی این دقایق زرد را؟  تو هم مثل من بارداری. من عشق را به زایمان نشسته ام اما تومنطق را هر بار سقط کرده ای.

       -دیشب برایت زمزمه کردم: وقتی که تو می خوابی پری میاد به خوابت، دست تو رو می گیره به آسمون می بره.... تو نبودی. خودم موهای شانه نکرده ام را ناز کردم. دلم باز برای یک اعتراف خاموش تنگ است.

       -در کنج قفس پشت خمی دارد شیر/گردن به کمند ستمی دارد شیر/در چشم تَرَش سایه ای از جنگل دور/ای وای خدایا، چه غمی دارد شیر..... "سایه "